Desantowy Białogard

  Było już o kurtkach zimowych w 83. Samodzielnej Brygadzie Desantowo-Szturmowej, teraz pora na bardziej tradycyjne okrycie wierzchnie – szynele i płaszcze. Paradny oficerski szynel dwurzędowy. Wełniany dwurzędowy szynel w kolorze… stalowo – mysim, był noszony do munduru paradnego i paradno-wyjsciowego przez oficerów, chorążych i żołnierzy służby nadterminowej. Szynel uszyto z bardzo przyjemnej w dotyku i miękkiej wełny a zapinany jest na guziki. Naramienniki szare, płaszczowe patki kołnierzowe niebieskie, korpusówki WDW złote. W 83. SBDSz do munduru paradnego i paradno-wyjsciowego „zawodowi” nosili go obowiązkowo. Paradny dwurzedowy szynel oficerski. Szynel oficerski dwurzędowy do munduru codziennego i polowego. Wełniany dwurzędowy szynel w kolorze ochronnym przeznaczony był dla oficerów, chorążych i żołnierzy służby nadterminowej do noszenia z mundurem codziennym i polowym. Naramienniki w kolorze ochronnym z gwiazdkami w kolorze złotym, płaszczowe niebieskie patki kołnierzowe z ...

M ały przegląd radzieckich kurtek zimowych używanych przez żołnierzy i oficerów białogardzkiej 83. Samodzielnej Brygady Desantowo-Szturmowej w latach 1986-1990. Kurtka watowana w kolorze ochronnym wz.66 typ A Kurtka tego wzoru pojawiła się w umundurowaniu Armii Radzieckiej w roku 1967. Początkowo była to kurtka polowa od munduru specjalnego dla chłodnego klimatu. W roku 1973 kurtka ta została wprowadzona jako element zimowego umundurowania polowego dla oficerów, chorążych i żołnierzy służby nadterminowej Armii Radzieckiej w klimacie chłodnym i umiarkowanym. W praktyce noszona była często jako kurtka do munduru codziennego. Wierzchnia warstwa kurtki uszyta jest z materiału bawełnianego, teoretycznie, wodoodpornego (art. 3277, 7033). Kołnierz wykonano ze sztucznego futra. W białogardzkiej 83. SBDSz użytkowana była przez oficerów, chorążych i żołnierzy nadterminowych praktycznie do końca pobytu brygady w Polsce. Na kurtce tej powinny być naszyte naramienniki jak do płaszcza codziennego. W...

  Jak wygląda radziecka żołnierska czapka uszanka z lat 70. czy 80. każdy wie. Nie ważne czy to model szyty pod TU-79 czy też TU-86, oba są identycznie i oba mają na zewnętrznej stronie uszu doszyte guziki. Teorii, do czego służą te guziki jest kilka, ale tak naprawdę zostały one naszyte tylko w jednym celu. Do zamocowania do czapki uszanki typu A i typu B osłony twarzy przed promieniowaniem świetlnym promieniowaniem wybuchu jądrowego (ros. СИЯВ ). Zimowa osłona twarzy zestawu OKZK. Widok z przodu. Zimowa osłona twarzy zestawu OKZK. Widok od tyłu. Stempel szwalni z datą 1980.                                      Osłona twarzy na zdjęciach jest z roku 1980 i wykonana jest z impregnowanej preparatem TS-U tkaniny bawełnianej art. 3305. Co ciekawe, czapki uszanki oficerskie nie posiadają tych guzików, zatem jak zamocować osłonę? Wybitni radzieccy specjaliści wymyślili, że na wypadek „W” (wt...

  Mały przegląd radzieckich rękawiczek zimowych dla żołnierzy służby zasadniczej, jakie udało mi się zebrać. Rękawiczki pięciopalczaste. Rękawiczki z dzianiny o składzie 69% wełny i 21% poliamidu w kolorze brązowym. Głównie przewidziane do paradno-wyjściowego munduru zimowego, ale często użytkowane także z mundurem codziennym. Zgodnie z normą zaopatrzenia mundurowego żołnierzowi służby zasadniczej przysługiwała 1 para rocznie, czyli dwie pary na okres służby. Dzianinowe rękawiczki pięciopalczaste. Rękawiczki dwupalczaste. Uszyte z impregnowanej tkaniny bawełnianej w kolorze ochronnym - spód i miękkiej bawełnianej brązowej flaneli - wierzch. Rękawice prawie identyczne z rękawicami RKKA z czasów II wojny światowej. Ocieplenie wewnętrzne z grubej tkaniny bawełnianej. Zapyta ktoś, dlaczego na wierzchu rękawicy jest miękka flanela? A po to by, sobie smarki cieknące z nosa wycierać. Rękawice dwupalczaste przewidziane były do polowego umundurowania zimowego, a oddzielny palec wskazując...

  Pas główny żołnierzy Armii Radzieckiej jaki znamy wywodzi się konstrukcyjnie bezpośrednio z pasa paradnego wz. 36 dla kadetów szkół wojskowych RKKA (robotniczo –chłopska armia czerwona). Pas wz.36 był pasem  „praworęcznym”  czyli klamra pasa znajdowała się po prawej stronie pasa a element zapinający po lewej. Wbrew powszechnej opinii i niektórym filmom fabularnym pas ten był rzadkością i w linii spotykany naprawdę nieczęsto. Po Drugiej Wojnie Światowej w roku 1946 skórzany brązowy pas ponownie zostaje wprowadzony do wyposażenia Armii Radzieckiej – i jest określany jako wzór 36/46. Nadal jest to pas „praworęczny”. W latach 1952-1957 wszystkie pasy „praworęczne” w Armii Radzieckiej zastąpiono konstrukcją pasa   „leworęcznym”. Dlaczego? Prawdopodobnie ułatwiało to ich zapinanie ludziom praworęcznym. Taki pas był i nadal jest wykorzystywany przez Armię Radziecką, Armię Federacji Rosyjskiej i armie narodowe byłych republik ZSRR. Pas skórzany dla podoficerów i szeregowcó...

  Stare wojskowe porzekadło mówi, że radziecki żołnierz bez “birki” to jak pi...bez dziurki. Współcześnie powiedzielibyśmy że żołnierz “obirkowany” to żołnierz “otagowany”. O takich, nie tylko drewnianych płytkach, nieodzownym elemencie radzieckiego żołnierza słów kilka. Co to jest “birka”? “Birka” czyli: metka, przywieszka - jest nieodzownym elementem radzieckiego umundurowania i wyposażenia. To kawałek sklejki (lub innego materiału) z wypisanym tuszem nazwiskiem (czasami też stopniem wojskowym) żołnierza i doszyty do oporządzenia. Po kiego grzyba taka metka? A jak rozpoznać swoją maskę przeciwgazową, czy OZK jak kilkadziesiąt sztuk takich samych leży na półce w magazynie? Własnie “birka” powala znaleźć podczas alarmu bojowego swoją maskę (w odpowiednio dobranym rozmiarze) jak i swój OZK. Instrukcje użytkowania sprzętu ochronnego przeciwko broni ABC Armii Radzieckiej nakazywały obowiązkowo oznaczać torbę z maską przeciwgazową i komplet OZK, tak płaszcz jak i pończochy. Z czasem pr...