Desantowy Białogard

  Torba polowa dla sierżantów wz.64 , (ros. Полевая сумка для сержантов обр. 1964 ). „Torba polowa dla sierżantów służby zasadniczej i kursantów wojskowych uczelni” tak się ona pierwotnie nazywała, wprowadzona została do wyposażenia Amii Radzieckiej rozkazem Ministra Obrony ZSRR nr 130 z 26. maja 1964 roku . Torba polowa dla sierżantów wz.64 widok z przodu. Jest to jednokomorowa torba wykonana ze brązowej sztucznej i naturalnej skóry, o wymiarach 24x20x6 cm i przeznaczona jest do noszenia przez sierżantów i funkcyjnych służby zasadniczej Sił Zbrojnych ZSRR. Torba polowa dla sierżantów wz.64, widok z tyłu z paskiem. Z „IK” imitacji skóry (ros. Искусственная кожа), czyli z PCV , wykonano przedni i tylny panel, zamkniecie, pasek nośny i pasek zapięcia. Ze skóry naturalnej boki i spód torby, lamówki oraz prosty organizer do ołówków. Torba polowa dla sierzantów wz.64. Widoczny mini organizer na przybory piśmiennicze. Torba polowa dla sierzantów wz.64. Widok z boku. Torba polowa dla...

  Ten model radzieckiej torby polowej dla sierżantów służby zasadniczej (ros. Полевая сумка для сержантов обр. 1941) jest powojenną produkcją zunifikowanej torby polowej dla młodszych dowódców i konnych zwiadowców obr.41. W wielu opisach (zwłaszcza tych w sklepach internetowych ) torba taka widnieje pod oznaczeniem wz.48, wz.50 lub nawet wz.53 – ale tak naprawdę jest to nieznacznie, po wojnie, zmodyfikowany model torby wz.41. Torba połowa dla sierżantów wz.41 - widok z tyłu. Ta jednokomorowa torba polowa dla sierżantów, o wymiarach komory głównej 22x18x4 cm, wykonana jest z kirzy, skóry i parcianego paska. Kirza wykorzystana do szycia toreb wz.41 może być w wielu odcieniach brązu: do bardzo jasnego do bardzo ciemnego. Podobna kolorystyka występuje w elementach skórzanych. Parciany pasek jest zawsze w kolorze ochronnym. Torba połowa dla sierżantów wz.41 - widać zapięcie na knopik dwóch małych kieszonek. Na przedniej ścianie torby pod klapą główną naszyto dwie małe kieszonki na drobn...

  Stroporez to nic innego jak nóź spadochroniarza, który przeznaczony jest do przecinania linek spadochronu i zawiesia w sytuacjach awaryjnych. W radzieckich wojskach powietrznodesantowych (WDW) używano kilka rodzajów stroporezów. Początkowo za nóż spadochroniarza służył zwykły składany nóż sierpak, znany z ogrodnictwa i będący także na wyposażeniu toreb medycznych. Sierpak dla spadochroniarza został delikatnie dostosowany dla WDW poprzez dodanie metalowego ucha pozwalającego dowiązać do noża linkę. W końcu lat 50. XX wieku do wyposażenia WDW wszedł sprężynowy nóż spadochroniarski, popularnie nazywany „ PN-58” (ros. ПН–58). Dlaczego taka nazwa? Prawdopodobnie pochodzi ona od modelu spadochronu ratunkowego PN-58, kiedy to wraz z tym modelem spadochronu wprowadzono też nowy nóż spadochroniarski. PN-58 ma obustronnie zaostrzoną, chromowaną, głownie długości 70 mm, która dla bezpieczeństwa jest zaokrąglona na szczycie. Głownia pod wpływem ściśniętej sprężyny wysuwa się z rękojeści...

Wszystko czego nie da się spakować do radzieckiego RD-54, a mieści się w nim niewiele, jakoś desantować trzeba. Do tego, w desancie powietrznym, służą różne zasobniki i platformy desantowe. Pod koniec lat 70. XX wieku w Armii Radzieckiej podjęto decyzje o ulepszeniu i unowocześnieniu dotychczas użytkowanych małych zasobników desantowych GK-30 serii 2 i GK-30R. W 1980 roku na wyposażenie wszedł nowy zasobnik desantowy GK-30-U (ros. Грузовой контейнер ГК-30-У). Radziecki zasobnik desantowy GK-30-Ur, wersja do desantowania radiostacji. Radziecki zasobnik desantowy GK-30-Ur, widoczne szelki i taśma desantowa. Radziecki zasobnik desantowy GK-30-Ur widoczne oznaczenia modelu i roku produkcji 1984. Wśród radzieckich desantowców kontener ten był nazywany „ trzydziesty – uniwersalny”. Nowy zasobnik można używać podczas skoków z wysokości do 8000m i przy prędkości zrzutu do 500 km/h. W zasobniku GK-30-U, w porównaniu do wcześniejszych modeli: przeprojektowano sposób zapinania pokrowca zasobni...