Desantowy Białogard

  Jak wygląda radziecka żołnierska czapka uszanka z lat 70. czy 80. każdy wie. Nie ważne czy to model szyty pod TU-79 czy też TU-86, oba są identycznie i oba mają na zewnętrznej stronie uszu doszyte guziki. Teorii, do czego służą te guziki jest kilka, ale tak naprawdę zostały one naszyte tylko w jednym celu. Do zamocowania do czapki uszanki typu A i typu B osłony twarzy przed promieniowaniem świetlnym promieniowaniem wybuchu jądrowego (ros. СИЯВ ). Zimowa osłona twarzy zestawu OKZK. Widok z przodu. Zimowa osłona twarzy zestawu OKZK. Widok od tyłu. Stempel szwalni z datą 1980.                                      Osłona twarzy na zdjęciach jest z roku 1980 i wykonana jest z impregnowanej preparatem TS-U tkaniny bawełnianej art. 3305. Co ciekawe, czapki uszanki oficerskie nie posiadają tych guzików, zatem jak zamocować osłonę? Wybitni radzieccy specjaliści wymyślili, że na wypadek „W” (wt...

Radzieckie wojskowe nakrycie głowy (poza hełmami, chociaż i tutaj nie zawsze) jest ozdobione emblematem z gwiazdą lub samą gwiazdą. Żołnierze służby zasadniczej Sił Zbrojnych ZSRR mieli swoje „gwiazdki”, które w przepisach mundurowych były jasno opisane, która „gwiazdka” do jakiego nakrycia głowy jest przewidziana. Czerwona gwiazda z wieńcem wz.67, W żargonie żołnierskim nazywana „kapustą”. Emblemat ten opracowano i wprowadzano do wybranych jednostek wojskowych w roku 1967, a dla całych Sił Zbrojnych ZSRR w roku 1969 rozkazem Ministra Obrony ZSRR nr 191 z 26. lipca 1969 roku. Wykonana jest z anodowanego aluminium z gwiazdą pokrytą czerwono-rubinowym tworzywem sztucznym z centralnie umieszczonym symbolem sierpa i młota w kolorze złotym, podobnie jak wieniec. Do roku 1972 „kapusta” był dwuczęściowa: osobno gwiazda osobno wieniec. Po roku 1972 produkowano już tylko emblematy jednoczęściowe. Emblemat przytwierdzany do nakrycia głowy za pomocą dwóch metalowych „wąsów”. Przewidziana do nosz...

  Hełm stalowy wz.68 ( SSz-68) - z rosy.  Стальной шлем СШ-68 , to ostatni model stalowego hełmu opracowanego i użytkowanego w Armii Radzieckiej. Konstrukcyjnie bardzo podobny do modeli wcześniejszych ale pod wieloma względami inny. Przez żołnierzy nazywany „gederką” – bo pierwsze egzemplarze pojawiły się w Armii Radzieckiej stacjonującej w NRD, zwany był także „afgańskim” – bo świat zobaczył go podczas radzieckiej interwencji w Afganistanie w latach 80-tych ubiegłego wieku i gdzie przeszedł swój chrzest ogniowy. O powstaniu, głównych cechach hełmu stalowego wz.68 i użytkowaniu go w białogardzkiej 83 samodzielnej brygadzie desantowo-szturmowej w tymże artykule. W odmętach dziejów… Hełm to bojowa ochrona głowy żołnierza przed urazami. Historia hełmu ochronnego sięga starożytnością zapewne czasów pierwotnych. Przez wieki był bardziej lub mniej popularny w licznych wojnach w Europie jak i na świecie. Odrodzenie hełmu stalowego nastąpiło w okresie Pierwszej Wojny Światowej. Jako p...

      Oficerowie, chorążowie i żołnierzy nadterminowi Sił Zbrojnych ZSRR mieli swoje kokardy, które w przepisach mundurowych były jasno opisane, która kokarda do jakiego nakrycia głowy jest przewidziana. Kokarda do czapki paradno-wyjściwej wz.55. Wprowadzona do Armii Radzieckiej rozkazem Ministra Obrony ZSRR nr 26, 25 listopada 1955 roku. Do roku 1969 kokarda miał inny wzór liści i była wykonana z dwóch łączonych elementów: owalnej rozety (kokardy) wz.55 i wieńca. Oba elementy wytłaczane była z tombaku. Po roku 1958 kokardy były wytłaczane z anodowanego aluminium, po roku 1969 produkowano je już jako jednolity emblemat ze zmiennym wzorem wieńca. Po roku 1973 po raz kolejny nieznacznie zmieniono wzór wieńca. Kokardę przytwierdzano do nakrycia głowy za pomocą dwóch metalowych „wąsów”.   Przewidziana do noszenia na:       ·          czapkach do oficerskiego munduru paradno-wyjściwego,   Kokarda dla lotnictwa i...