Desantowy Białogard

 Przegląd radzieckich ładownic na magazynki  do broni strzeleckiej używane w białogardzkiej 83. Samodzielnej Brygadzie Desantowo-Szturmowej 1985-1990. Ładownica 𝟱𝟲-𝗦𝘇𝗠-𝟮𝟭𝟮 do karabinka AKM i AKMS. Po zmianie przeliczników jednostki ognia do broni strzeleckiej w Siłach Zbrojnych ZSRR w latach 50. (co wydatnie odciążyło strzelca z 6 magazynków na 4), potrzebna była nowa ładownica do karabinków serii AK. Trzykomorowa parciana ładownica w kolorze ochronnym przeznaczona jest do przenoszenia trzech 30. nabojowych magazynków stalowych 56-M-212, magazynków 6Ł9 z lekkiego stopu oraz magazynków 6Ł10 z masy plastycznej. Na zewnątrz z boku ładownicy 𝟱𝟲-𝗦𝘇𝗠-𝟮𝟭𝟮 naszyto zapinaną kieszonkę przeznaczoną dla olejarki (dwukomorowej 56-Ż-220, jednokomorowej 56-Ż-220U lub olejarki z masy plastycznej 6Ju5), oraz szmatki lub pakuł do czyszczenia. Na ładownicy naszyta jest także zapinana kieszonka na przybornika 6Ju4. Niektóre ładownice (zwłaszcza te wcześniejszej produkcji) nie maj...

  73 mm działo bezodrzutowe SPG-9 (Станковый противотанковый гранатомет СПГ-9), zostało przyjęte do uzbrojenia Armii Radzieckiej w 1963 roku, pod indeksem 6G6. Jest to lekkie działo bezodrzutowe, które oficjalnie zostało sklasyfikowane jako ciężki granatnik przeciwpancerny. Opracowane zostało na początku lat 60. XX wieku przez zespół konstruktorów Państwowego Biura Konstrukcyjnego Nr 47 w Krasnoarmejsku, pod kierunkiem W. I. Baraboszkina i W. P. Zajcewa. Próby ulepszenia działa podejmowane były praktyczne od chwili uruchomienia jego produkcji seryjnej. Na efekty tych prac długo nie trzeba było czekać, wkrótce, bowiem pojawiła się nowa, zmodernizowana wersja oznaczona jako SPG-9M. Równolegle opracowano również wersję działa przeznaczoną wyłącznie dla potrzeb jednostek powietrzno-desantowych, które natomiast nosiły oznaczenie SPG-9D. Miały one na wyposażeniu dodatkowo zdejmowane koła. Od 1968 roku znajdowało się na wyposażeniu państw byłego Układu Warszawskiego oraz w wielu krajach ...

  Wbrew szeroko lansowanej opinii, że Armia Czerwona a później i Armia Radziecka „to karabiny na sznurkach nosili”, postaram się przedstawić, na czym owe karabiny nosili żołnierze białogardzkiej 83. Samodzielnej Brygady Desantowo-Szturmowej w końcówce lat 80. XX wieku. Pas 6Sz5 Uniwersalny pas nośny do radzieckiej broni strzeleckiej o indeksie 6Sz5 (ros. 6Ш5) został opracowany na przełomie lat 40/50. XX wieku. W pierwszych latach produkcji eksperymentowano z materiałami, z jakich był wyrabiany, rodzajami zapięcia, okuciami i szycia. W latach 50. Pojawiły się wersje pasów nośnych szytych ze skóry w kolorze brązowym. W połowie lat 50. ubiegłego wieku w Siłach Zbrojnych ZSRR wprowadzono jeden uniwersalny pas nośny do wszystkich typów uzbrojenia strzeleckiego o kalibrze 7,62 i późniejszego 5.45 mm. Radziecki pas 6Sz5 w kolorze ochronnym. Według norm państwowych (było ich kilka przez dość długi okres produkcji) pas 6Sz5 szyto z taśmy bawełnianej w kolorze ochronnym o szerokości 35mm i...

  Radziecki 82 mm moździerz 2B14 „Taca” Moździerz do rodzaj broni palnej do strzelania stromotorowego przeznaczy do niszczenia siły żywej i środków ogniowych przeciwnika znajdujących się w terenie otwartym jak i okopach, przeciwległych zboczach, zagłębieniach i wąwozach. Do końca lat 70. dowództwo wojsk lądowych Armii Radzieckiej   nie znalazło miejsca na 82-mm moździerz w stanach kompanii piechoty, wycofano moździerze wz.37 i pochodne. Dopiero z początkiem wojny w Afganistanie stało się jasne, że tylko 82-mm moździerze mogą zapewnić jednostkom piechoty bezpośrednie wsparcie ogniowe i osłonę podczas operacji wojskowych w górzystym terenie. Do tego czasu w Zakładach Budowy Maszyn Gorkiego przeprowadzono pomyślne testy fabryczne nowego 82mm moździerza 2B14. Bojowe moździerz przeszedł w Afganistanie.  W 1983 został przyjęty do uzbrojenia Armii Radzieckiej jako 2Б14 „Поднос” . 2B14 „Taca” ma układ klasycznego moździerza. Składa się z trzech zasadniczych elem...