Desantowy Białogard

  Torba medyczna PD-2. Torba medyczna dla desantu spadochronowego PD-2 ( ros. Сумка медицинская парашютно-десантная ПД-2 ) to specjalna torba do bezpiecznego desantowania medykamentów, narzędzi medycznych, leków i środków opatrunkowych, Torby PD-2 wprowadzono do wyposażenia Armii Radzieckie na początku lat 60. XX wieku. Pierwsze serie produkcyjne miały zewnętrzny pokrowiec uszyty z bawełnianego impregnowanego materiału identycznego, z jakich szyto RD-54. Egzemplarze z połowy lat 70. i lat 80. szyte były z zielnej tkaniny gumowanej. Na klapie torby, od frontu, umieszczony jest znak czerwonego krzyża. Początkowo nanoszono go z szablonu czerwoną farbą lub naszywano krzyż wykonany z dwóch taśm materiału, później był to naszywany okrągły biały emblemat z czerwonym krzyżem pośrodku. PD-2 składa się z dwóch głównych elementów: torby zewnętrznej, o wymiary 46x24x31 cm, z usztywnionymi dnem i bokami oraz dwoma paskami do zapięcia. Do pokrowca zewnętrznego zamocowano także dwa paski tran...

       Jak wspinałem w artykule o OZ znak rozpoznawczy Brygady umieszczano tylko na pojazdach bojowych posiadających numer taktyczny (numer burtowy), ale inne pojazdy także posiadały swoje specyficzne piktogramy. W Siłach Zbrojnych ZSRR pojazdy kołowe (poza zapasami nienaruszalnymi) dzieli się zasadniczo na trzy grupy eksploatacyjne, oznaczone piktogramami naniesionymi na pojazd: pojazdy bojowe – pojazdy grypy bojowej – wszelkie pojazdy które opuszczają teren koszar (garaży) tylko podczas planowych ćwiczeń, dużych manewrów lub wojny. Pojazdy tej grupy, poza wymaganymi numerami rejestracyjnymi, w praktyce nie są specjalnie oznaczane. pojazdy szkolno - bojowe –pojazdy grupy szkolno - bojowej – to pojazdy służące do szkolenia kierowców, oznakowane były różnie. Na terenie Polski po prawej stronie zderzaka lub na przedniej szybie i na tylnej klapie była naniesiona z szablonu litera U – cyrylicą była to litera Y. Dodatkowo z przodu i z tyłu pojazdu powinien być umie...

  OZ białogardzkiej Brygady. Tak, tak...było coś takiego w 83 SBDSz, i nie tylko w niej, ale w całej Armii Radzieckiej. I nie jest to bynajmniej mityczna kraina z powieści Bauma "Czarnoksiężnik z krainy Oz" . Zatem co to jest OZ? To nic innego jak znak rozpoznawczy, identyfikacyjny (ros. Опознавательный знак - ОЗ ) jednostki wojskowej. Czasami też nazywany znakiem taktycznym jednostki i służył do szybkiej identyfikacji swoich pojazdów. Białogardzka Brygada też taki znak posiadała, a był min biały rąb wpisany w biały trójkąt. Znaki te nanoszono z szablonu na burty i tył TYLKO pojazdów bojowych które posiadały numer taktyczny, w Brygadzie były to BMD-1 i BTR-D. BTR-D z 1. baterii dywizjonu artylerii białogardzkiej 83. Samodzielnej Brygady Desantowo-Szturmowej, rok 1987. Piktogram taki miał wymiary ok. 30x30 cm a jego wzór był zatwierdzany przez nadrzędnego dowódcę jednostki, w przypadku 83SBDSz było nim Naczelne Dowództwo Wojsk Zachodniego Kierunku Strategicznego Armii Radzi...

  Carey Schofield „Komandosi rosyjscy”. Czy są książki, których lepiej nie czytać? Tak, są! Do takich należy książka pani Carey Schofield „Komandosi rosyjscy" , wydanej przez Bellonę w roku 1996 (angielskie wydanie to rok 1993), w tłumaczeniu Alicji Kędzierskiej. Zacznijmy od tytułu, który jest ogromnie mylący. O komandosach rosyjskich jest tam tyle co kot napłakał, gro tekstu jest o czasach radzieckich. Oryginalny tytuł „The Russian Elite: Inside Specnaz and the Airborne Forces” jest już bardziej odpowiedni do treści, jaką mamy zawartą w tej książce. Nie można było przetłumaczyć na polski? O czym zatem jest ta książka? Tak naprawdę… to ciężko powiedzieć. Jest o wszystkim i o niczym konkretnie. Autorka już we wstępie opisuje jak zbierała materiał do publikacji, jak ciężko się było jej się przebić przez wojskowy radziecki i rosyjski „beton” gdy jeździła po jednostkach wojskowych, jak chcieli ją naciągnąć na kasę na każdym kroku i jak się nie dawał i uparcie parła do spotkania...

  Krótki film demonstracyjny, jak działa uwolnienie radzieckiego uniwersalnego zasobnika desantowego GK-30 Ur - Грузовой контейнер ГК-30 Ур.

Marek Depczyński „Pretorianie Kremla. Wojska powietrznodesantowe Federacji Rosyjskiej” Bellona 2016. Kto interesuje się, chociaż pobieżnie, radzieckimi i rosyjskimi siłami zbrojnymi z pewnością spotkał się z książkami Marka Depczyńskiego. Fachowiec w temacie, to mało powiedziane :) Szukając polskojęzycznej literatury o WDW dawno temu znalazłem „Pretorianie Kremla. Wojska powietrznodesantowa Federacji Rosyjskiej”. Biorąc książkę do ręki, myślałem że autor skupił się tylko na WDW Federacji Rosyjskiej, ale… mała, a nawet duża, niespodzianka. W publikacji dostajemy chronologiczną „podróż” przez całą historię radzieckich i rosyjskich wojsk powietrznodesantowych, od ich powstania w końcu lat 20. XX wieku, do roku 2014. O wojskach powietrznodesantowych Federacji Rosyjskiej jest tylko jeden rozdział, ok. 50 stron, na 300 w całej książce. „Pretorianie Kremla” podzielona jest na cztery rozdziały. Pierwszy rozdział, zaczyna się od koncepcji utworzenia w ZSRR wojsk powietrznodesantowych...

Działanie radzieckiego  automatu spadochronowego AD-3U-D ...na krótkim filmie😃  Oglądać z włączonym dźwiękiem😁  #desantowyBiałogard #83samodzielnaBrygadaDesantowoSzturmowa