Desantowy Białogard

M ały przegląd radzieckich kurtek zimowych używanych przez żołnierzy i oficerów białogardzkiej 83. Samodzielnej Brygady Desantowo-Szturmowej w latach 1986-1990. Kurtka watowana w kolorze ochronnym wz.66 typ A Kurtka tego wzoru pojawiła się w umundurowaniu Armii Radzieckiej w roku 1967. Początkowo była to kurtka polowa od munduru specjalnego dla chłodnego klimatu. W roku 1973 kurtka ta została wprowadzona jako element zimowego umundurowania polowego dla oficerów, chorążych i żołnierzy służby nadterminowej Armii Radzieckiej w klimacie chłodnym i umiarkowanym. W praktyce noszona była często jako kurtka do munduru codziennego. Wierzchnia warstwa kurtki uszyta jest z materiału bawełnianego, teoretycznie, wodoodpornego (art. 3277, 7033). Kołnierz wykonano ze sztucznego futra. W białogardzkiej 83. SBDSz użytkowana była przez oficerów, chorążych i żołnierzy nadterminowych praktycznie do końca pobytu brygady w Polsce. Na kurtce tej powinny być naszyte naramienniki jak do płaszcza codziennego. W...

Wszystko czego nie da się spakować do radzieckiego RD-54, a mieści się w nim niewiele, jakoś desantować trzeba. Do tego, w desancie powietrznym, służą różne zasobniki i platformy desantowe. Pod koniec lat 70. XX wieku w Armii Radzieckiej podjęto decyzje o ulepszeniu i unowocześnieniu dotychczas użytkowanych małych zasobników desantowych GK-30 serii 2 i GK-30R. W 1980 roku na wyposażenie wszedł nowy zasobnik desantowy GK-30-U (ros. Грузовой контейнер ГК-30-У). Radziecki zasobnik desantowy GK-30-Ur, wersja do desantowania radiostacji. Radziecki zasobnik desantowy GK-30-Ur, widoczne szelki i taśma desantowa. Radziecki zasobnik desantowy GK-30-Ur widoczne oznaczenia modelu i roku produkcji 1984. Wśród radzieckich desantowców kontener ten był nazywany „ trzydziesty – uniwersalny”. Nowy zasobnik można używać podczas skoków z wysokości do 8000m i przy prędkości zrzutu do 500 km/h. W zasobniku GK-30-U, w porównaniu do wcześniejszych modeli: przeprojektowano sposób zapinania pokrowca zasobni...

  Już za niemieckich czasów na Truppenübungsplätz Gross Born ćwiczyli żołnierze nie tylko Wehrmachtu i Waffen SS… i nie tylko artylerzyści. Poligon rozjeżdżały niemieckie czołgi, transportery piechoty i rozdeptywały wysokie wiązane buty niemieckich strzelców spadochronowych – słynnych Fallschirmjäger . Nie inaczej było za czasów radzieckich. Wtedy też poza piechotą i techniką wojskową na borneskim poligonie szkolono także radzieckich desantowców … ale ci chodzili w kierzowych sapogach. Jedyną dużą radziecką jednostką desantową, która stacjonowała w Polsce była 83. Samodzielna Brygada Desantowo-Szturmowa (83. SBDSz) z Białogardu. Brygada ta powstawała w maju-listopadzie 1986 roku z utworzonego pół roku wcześniej 65. samodzielnego batalionu desantowo-szturmowego. Zarówno batalion jak i brygada nie były częścią borneńskiej dywizji zmotoryzowanej, ani nawet Północnej Grupy Wojsk Armii Radzieckiej. Białogardzka brygada podlegała operacyjnie Naczelnemu Dowództwu Kierunku Zachodniego Arm...

  73 mm działo bezodrzutowe SPG-9 (Станковый противотанковый гранатомет СПГ-9), zostało przyjęte do uzbrojenia Armii Radzieckiej w 1963 roku, pod indeksem 6G6. Jest to lekkie działo bezodrzutowe, które oficjalnie zostało sklasyfikowane jako ciężki granatnik przeciwpancerny. Opracowane zostało na początku lat 60. XX wieku przez zespół konstruktorów Państwowego Biura Konstrukcyjnego Nr 47 w Krasnoarmejsku, pod kierunkiem W. I. Baraboszkina i W. P. Zajcewa. Próby ulepszenia działa podejmowane były praktyczne od chwili uruchomienia jego produkcji seryjnej. Na efekty tych prac długo nie trzeba było czekać, wkrótce, bowiem pojawiła się nowa, zmodernizowana wersja oznaczona jako SPG-9M. Równolegle opracowano również wersję działa przeznaczoną wyłącznie dla potrzeb jednostek powietrzno-desantowych, które natomiast nosiły oznaczenie SPG-9D. Miały one na wyposażeniu dodatkowo zdejmowane koła. Od 1968 roku znajdowało się na wyposażeniu państw byłego Układu Warszawskiego oraz w wielu krajach ...

Nazw tego przybytku w Armii Radzieckiej wymyślono od… Чипок (czipok), чaпок (czapok), Чайная (herbaciarnia), Балдыръ (pejoratywnie „mieszaniec”) i wiele, wiele innych, ale wszystkie określają swoistą kantynę dla żołnierzy służby zasadniczej. Prawdopodobnie koniec  roku 1988 lub początek 1989, w tle widoczne wejście do pawilonu radzieckiego „czipoka”. Skąd się wzięła taka nazwa, nikt do końca nie wie. Najbardziej prawdopodobna jest wersja, że to pozostałość po leninowskim NEP-ie i próbach wprowadzenia drobnej przedsiębiorczości w Kraju Rad. W latach 20. W Armii Czerwonej zorganizowano  Odziały (indywidualnego) zabezpieczenia żywnościowego (ros. Части    индивидуального) продуктового обеспечения красноармейцев - ЧПОК, ЧИПОК) ,ale nikt oficjalnie tego nie potwierdza. Zajęcia z układania spadochronów na koszarowym placu apelowym. Rok 1988. W tle z prawej strony radziecki „czipok”. Zajęcia z układania spadochronów na koszarowym placu apelowym. Rok 1988. W tle z ...

  Jak wygląda radziecka żołnierska czapka uszanka z lat 70. czy 80. każdy wie. Nie ważne czy to model szyty pod TU-79 czy też TU-86, oba są identycznie i oba mają na zewnętrznej stronie uszu doszyte guziki. Teorii, do czego służą te guziki jest kilka, ale tak naprawdę zostały one naszyte tylko w jednym celu. Do zamocowania do czapki uszanki typu A i typu B osłony twarzy przed promieniowaniem świetlnym promieniowaniem wybuchu jądrowego (ros. СИЯВ ). Zimowa osłona twarzy zestawu OKZK. Widok z przodu. Zimowa osłona twarzy zestawu OKZK. Widok od tyłu. Stempel szwalni z datą 1980.                                      Osłona twarzy na zdjęciach jest z roku 1980 i wykonana jest z impregnowanej preparatem TS-U tkaniny bawełnianej art. 3305. Co ciekawe, czapki uszanki oficerskie nie posiadają tych guzików, zatem jak zamocować osłonę? Wybitni radzieccy specjaliści wymyślili, że na wypadek „W” (wt...