Desantowy Białogard

  Już za niemieckich czasów na Truppenübungsplätz Gross Born ćwiczyli żołnierze nie tylko Wehrmachtu i Waffen SS… i nie tylko artylerzyści. Poligon rozjeżdżały niemieckie czołgi, transportery piechoty i rozdeptywały wysokie wiązane buty niemieckich strzelców spadochronowych – słynnych Fallschirmjäger . Nie inaczej było za czasów radzieckich. Wtedy też poza piechotą i techniką wojskową na borneskim poligonie szkolono także radzieckich desantowców … ale ci chodzili w kierzowych sapogach. Jedyną dużą radziecką jednostką desantową, która stacjonowała w Polsce była 83. Samodzielna Brygada Desantowo-Szturmowa (83. SBDSz) z Białogardu. Brygada ta powstawała w maju-listopadzie 1986 roku z utworzonego pół roku wcześniej 65. samodzielnego batalionu desantowo-szturmowego. Zarówno batalion jak i brygada nie były częścią borneńskiej dywizji zmotoryzowanej, ani nawet Północnej Grupy Wojsk Armii Radzieckiej. Białogardzka brygada podlegała operacyjnie Naczelnemu Dowództwu Kierunku Zachodniego Arm...

  73 mm działo bezodrzutowe SPG-9 (Станковый противотанковый гранатомет СПГ-9), zostało przyjęte do uzbrojenia Armii Radzieckiej w 1963 roku, pod indeksem 6G6. Jest to lekkie działo bezodrzutowe, które oficjalnie zostało sklasyfikowane jako ciężki granatnik przeciwpancerny. Opracowane zostało na początku lat 60. XX wieku przez zespół konstruktorów Państwowego Biura Konstrukcyjnego Nr 47 w Krasnoarmejsku, pod kierunkiem W. I. Baraboszkina i W. P. Zajcewa. Próby ulepszenia działa podejmowane były praktyczne od chwili uruchomienia jego produkcji seryjnej. Na efekty tych prac długo nie trzeba było czekać, wkrótce, bowiem pojawiła się nowa, zmodernizowana wersja oznaczona jako SPG-9M. Równolegle opracowano również wersję działa przeznaczoną wyłącznie dla potrzeb jednostek powietrzno-desantowych, które natomiast nosiły oznaczenie SPG-9D. Miały one na wyposażeniu dodatkowo zdejmowane koła. Od 1968 roku znajdowało się na wyposażeniu państw byłego Układu Warszawskiego oraz w wielu krajach ...

Nazw tego przybytku w Armii Radzieckiej wymyślono od… Чипок (czipok), чaпок (czapok), Чайная (herbaciarnia), Балдыръ (pejoratywnie „mieszaniec”) i wiele, wiele innych, ale wszystkie określają swoistą kantynę dla żołnierzy służby zasadniczej. Prawdopodobnie koniec  roku 1988 lub początek 1989, w tle widoczne wejście do pawilonu radzieckiego „czipoka”. Skąd się wzięła taka nazwa, nikt do końca nie wie. Najbardziej prawdopodobna jest wersja, że to pozostałość po leninowskim NEP-ie i próbach wprowadzenia drobnej przedsiębiorczości w Kraju Rad. W latach 20. W Armii Czerwonej zorganizowano  Odziały (indywidualnego) zabezpieczenia żywnościowego (ros. Части    индивидуального) продуктового обеспечения красноармейцев - ЧПОК, ЧИПОК) ,ale nikt oficjalnie tego nie potwierdza. Zajęcia z układania spadochronów na koszarowym placu apelowym. Rok 1988. W tle z prawej strony radziecki „czipok”. Zajęcia z układania spadochronów na koszarowym placu apelowym. Rok 1988. W tle z ...

  Jak wygląda radziecka żołnierska czapka uszanka z lat 70. czy 80. każdy wie. Nie ważne czy to model szyty pod TU-79 czy też TU-86, oba są identycznie i oba mają na zewnętrznej stronie uszu doszyte guziki. Teorii, do czego służą te guziki jest kilka, ale tak naprawdę zostały one naszyte tylko w jednym celu. Do zamocowania do czapki uszanki typu A i typu B osłony twarzy przed promieniowaniem świetlnym promieniowaniem wybuchu jądrowego (ros. СИЯВ ). Zimowa osłona twarzy zestawu OKZK. Widok z przodu. Zimowa osłona twarzy zestawu OKZK. Widok od tyłu. Stempel szwalni z datą 1980.                                      Osłona twarzy na zdjęciach jest z roku 1980 i wykonana jest z impregnowanej preparatem TS-U tkaniny bawełnianej art. 3305. Co ciekawe, czapki uszanki oficerskie nie posiadają tych guzików, zatem jak zamocować osłonę? Wybitni radzieccy specjaliści wymyślili, że na wypadek „W” (wt...

  Mały przegląd radzieckich rękawiczek zimowych dla żołnierzy służby zasadniczej, jakie udało mi się zebrać. Rękawiczki pięciopalczaste. Rękawiczki z dzianiny o składzie 69% wełny i 21% poliamidu w kolorze brązowym. Głównie przewidziane do paradno-wyjściowego munduru zimowego, ale często użytkowane także z mundurem codziennym. Zgodnie z normą zaopatrzenia mundurowego żołnierzowi służby zasadniczej przysługiwała 1 para rocznie, czyli dwie pary na okres służby. Dzianinowe rękawiczki pięciopalczaste. Rękawiczki dwupalczaste. Uszyte z impregnowanej tkaniny bawełnianej w kolorze ochronnym - spód i miękkiej bawełnianej brązowej flaneli - wierzch. Rękawice prawie identyczne z rękawicami RKKA z czasów II wojny światowej. Ocieplenie wewnętrzne z grubej tkaniny bawełnianej. Zapyta ktoś, dlaczego na wierzchu rękawicy jest miękka flanela? A po to by, sobie smarki cieknące z nosa wycierać. Rękawice dwupalczaste przewidziane były do polowego umundurowania zimowego, a oddzielny palec wskazując...

  Wbrew szeroko lansowanej opinii, że Armia Czerwona a później i Armia Radziecka „to karabiny na sznurkach nosili”, postaram się przedstawić, na czym owe karabiny nosili żołnierze białogardzkiej 83. Samodzielnej Brygady Desantowo-Szturmowej w końcówce lat 80. XX wieku. Pas 6Sz5 Uniwersalny pas nośny do radzieckiej broni strzeleckiej o indeksie 6Sz5 (ros. 6Ш5) został opracowany na przełomie lat 40/50. XX wieku. W pierwszych latach produkcji eksperymentowano z materiałami, z jakich był wyrabiany, rodzajami zapięcia, okuciami i szycia. W latach 50. Pojawiły się wersje pasów nośnych szytych ze skóry w kolorze brązowym. W połowie lat 50. ubiegłego wieku w Siłach Zbrojnych ZSRR wprowadzono jeden uniwersalny pas nośny do wszystkich typów uzbrojenia strzeleckiego o kalibrze 7,62 i późniejszego 5.45 mm. Radziecki pas 6Sz5 w kolorze ochronnym. Według norm państwowych (było ich kilka przez dość długi okres produkcji) pas 6Sz5 szyto z taśmy bawełnianej w kolorze ochronnym o szerokości 35mm i...