Desantowy Białogard

  Mały przegląd radzieckich rękawiczek zimowych dla żołnierzy służby zasadniczej, jakie udało mi się zebrać. Rękawiczki pięciopalczaste. Rękawiczki z dzianiny o składzie 69% wełny i 21% poliamidu w kolorze brązowym. Głównie przewidziane do paradno-wyjściowego munduru zimowego, ale często użytkowane także z mundurem codziennym. Zgodnie z normą zaopatrzenia mundurowego żołnierzowi służby zasadniczej przysługiwała 1 para rocznie, czyli dwie pary na okres służby. Dzianinowe rękawiczki pięciopalczaste. Rękawiczki dwupalczaste. Uszyte z impregnowanej tkaniny bawełnianej w kolorze ochronnym - spód i miękkiej bawełnianej brązowej flaneli - wierzch. Rękawice prawie identyczne z rękawicami RKKA z czasów II wojny światowej. Ocieplenie wewnętrzne z grubej tkaniny bawełnianej. Zapyta ktoś, dlaczego na wierzchu rękawicy jest miękka flanela? A po to by, sobie smarki cieknące z nosa wycierać. Rękawice dwupalczaste przewidziane były do polowego umundurowania zimowego, a oddzielny palec wskazując...

  Wbrew szeroko lansowanej opinii, że Armia Czerwona a później i Armia Radziecka „to karabiny na sznurkach nosili”, postaram się przedstawić, na czym owe karabiny nosili żołnierze białogardzkiej 83. Samodzielnej Brygady Desantowo-Szturmowej w końcówce lat 80. XX wieku. Pas 6Sz5 Uniwersalny pas nośny do radzieckiej broni strzeleckiej o indeksie 6Sz5 (ros. 6Ш5) został opracowany na przełomie lat 40/50. XX wieku. W pierwszych latach produkcji eksperymentowano z materiałami, z jakich był wyrabiany, rodzajami zapięcia, okuciami i szycia. W latach 50. Pojawiły się wersje pasów nośnych szytych ze skóry w kolorze brązowym. W połowie lat 50. ubiegłego wieku w Siłach Zbrojnych ZSRR wprowadzono jeden uniwersalny pas nośny do wszystkich typów uzbrojenia strzeleckiego o kalibrze 7,62 i późniejszego 5.45 mm. Radziecki pas 6Sz5 w kolorze ochronnym. Według norm państwowych (było ich kilka przez dość długi okres produkcji) pas 6Sz5 szyto z taśmy bawełnianej w kolorze ochronnym o szerokości 35mm i...

 Zachęcamy do wsparcia bardzo zacnej inicjatywy: renowacja działa samobieżnego SU-85 (ASU-85). Pomóc można pod tym linkiem

  W lokalnych legendach, publikacjach i opowieściach z regionu białogardzkiego o czasach gdy w mieście i okolicy stacjonowały wojska radzieckie pojawia się hasło "w "Białogardzie był ruski specnaz". Czy tak było naprawdę? Czy tak było naprawdę? Czy w Białogardzie za „rosyjskich” czasów był specnaz?      To tradycyjnie zaczynamy od krótkiej definicji. Specnaz (ros. специа́льного назначе́ния - Спецназ ) czyli specjalnego przeznaczenia, wojska specjalnego przeznaczenia, czyli wszystko, co nie jest zwyczajne Rodzajów specnazów było i jest od pyty… specnaz GRU, specnaz KGB, specnaz MWD, specnaz WMF, itp.      Najbardziej interesują nas oczywiście radzieckie bojowe jednostki specnazu GRU, czyli formacja zbrojna Głównego Zarządu Wywiadu Sztabu Generalnego Ministerstwa Obrony ZSRR. W. Suworow, w swojej mocno mitomańskiej książce, „Specnaz” opisał jak taki specnaz niby miał działać, jaki miał być skuteczny, a specnazowiec ze wszech miar wyszkolony ...

  Torba medyczna PD-2. Torba medyczna dla desantu spadochronowego PD-2 ( ros. Сумка медицинская парашютно-десантная ПД-2 ) to specjalna torba do bezpiecznego desantowania medykamentów, narzędzi medycznych, leków i środków opatrunkowych, Torby PD-2 wprowadzono do wyposażenia Armii Radzieckie na początku lat 60. XX wieku. Pierwsze serie produkcyjne miały zewnętrzny pokrowiec uszyty z bawełnianego impregnowanego materiału identycznego, z jakich szyto RD-54. Egzemplarze z połowy lat 70. i lat 80. szyte były z zielnej tkaniny gumowanej. Na klapie torby, od frontu, umieszczony jest znak czerwonego krzyża. Początkowo nanoszono go z szablonu czerwoną farbą lub naszywano krzyż wykonany z dwóch taśm materiału, później był to naszywany okrągły biały emblemat z czerwonym krzyżem pośrodku. PD-2 składa się z dwóch głównych elementów: torby zewnętrznej, o wymiary 46x24x31 cm, z usztywnionymi dnem i bokami oraz dwoma paskami do zapięcia. Do pokrowca zewnętrznego zamocowano także dwa paski tran...

       Jak wspinałem w artykule o OZ znak rozpoznawczy Brygady umieszczano tylko na pojazdach bojowych posiadających numer taktyczny (numer burtowy), ale inne pojazdy także posiadały swoje specyficzne piktogramy. W Siłach Zbrojnych ZSRR pojazdy kołowe (poza zapasami nienaruszalnymi) dzieli się zasadniczo na trzy grupy eksploatacyjne, oznaczone piktogramami naniesionymi na pojazd: pojazdy bojowe – pojazdy grypy bojowej – wszelkie pojazdy które opuszczają teren koszar (garaży) tylko podczas planowych ćwiczeń, dużych manewrów lub wojny. Pojazdy tej grupy, poza wymaganymi numerami rejestracyjnymi, w praktyce nie są specjalnie oznaczane. pojazdy szkolno - bojowe –pojazdy grupy szkolno - bojowej – to pojazdy służące do szkolenia kierowców, oznakowane były różnie. Na terenie Polski po prawej stronie zderzaka lub na przedniej szybie i na tylnej klapie była naniesiona z szablonu litera U – cyrylicą była to litera Y. Dodatkowo z przodu i z tyłu pojazdu powinien być umie...