Kompaniia inżynieryjno-saperska 83. Samodzielnej Brygady Desantowo-Szturmowej. Struktura organizacyjna, uzbrojenie i wyposażenie

 

Kompania inżynieryjno-saperska
83. Samodzielnej Brygady Desantowo-Szturmowej.
Białogard 1988.


Kompania inżynieryjno-saperska brygady zabezpieczała inżynieryjno działania brygady. Podlegała pod szefa służby inżynieryjno-saperskiej brygady a ten pod dowódcę brygady.






Kompania składała się z 74 ludzi, w tym 6 oficerów, 2 chorążych, 11 sierżantów i 55 szeregowców.

 Podzielonych na:
  • dowództwo kompani - 8 ludzi,
  • trzy plutony inżynieryjno-saperskie po 19 ludzi i
  • drużynę inżynieryjno-techniczną – 9 ludzi.
Na wyposażeniu kompani było:
  • 6 lornetek B-8, 
  • 11 GAZ-66, 
  • 1 PZM-2, 
  • 3 radiostacje R-148, 
  • 2 radiostacje R-107M (w czasie „P’ tylko 1 radiostacja), 
  • 3 komplety nr 77,
  • 9 kompletów KR-I, 
  • 1 torba SMW, 
  • 45 wykrywaczy IMP/IMP-2, 
  • 1 agregat prądotwórczy ESB-1-WO, 
  • 1 zestaw filtrów TUF-200M,  
  • 2 pompy WKF-4, 
  • 1 przyczepa 1-P-05, 
  • zbiorniki na wodę RDW 
  • i wiele innego saperskiego wyposażenia.

Kompania uzbrojona była w:

  • 74 AKS-74, 
  • 8 PM, 
  • 12 RPG-7D i 60 PG-7W (RPG i granaty do nich przydzielano tylko na czas „W”)

    Dowództwo kompanii inżynieryjno-saperskiej 
    83. Samodzielnej Brygady Desantowo-Szturmowej.
    Białogard 1988.



  • Dowódca kompanii w stopniu kapitana  uzbrojony w 5.45mm karabinek AKS-74, pistolet PM i wyposażony był w lornetkę B-8,
  • Zastępca dowódcy kompanii ds. politycznych,  w stopniu starszego porucznika lub porucznika, uzbrojony był w AKS-74, pistolet PM i wyposażony był w lornetkę B-8.
  • Zastępca dowódcy kompanii ds. WPD, instruktor spadochronowy,  w stopniu porucznika, uzbrojony był w AKS-74, pistolet PM i wyposażony był w lornetkę B-8.
  • Starszina kompani, w stopniu starszego chorążego lub chorążego, uzbrojony był w AKS-74, pistolet PM i wyposażony był w lornetkę B-8.
  • Starszy technik kompanii, w stopniu starszego chorążego lub chorążego, uzbrojony był w AKS-74, pistolet PM i wyposażony był w lornetkę B-8
  • Instruktor sanitarny (saninstruktor) w stopniu sierżanta uzbrojony był w AKS-74, i wyposażony był w torbę medyczną SMW.
  • Starszy radiotelegrafista, w stopniu co najmniej jefrajtra (starszego szeregowego), uzbrojony był w AKS-74, i przenosił oraz obsługiwał radiostację R-107M lub R-159,
  • Radiotelegrafista, w stopniu co szeregowego, uzbrojony był w AKS-74, i przenosił oraz obsługiwał radiostację R-107M lub R-159,. W czasie „P” w dowództwie kompanii był tylko jeden radiotelegrafista z jedna radiostacją R-107M lub R-159.

W dowództwie kompanii mamy:

  • 3- oficerów,
  • 2 – chorążych,
  • 1 – sierżanta,
  • 2- szeregowych
  • 8 – 5.45mm karabinków AKS-74,
  • 5 – pistoletów PM,
  • 3 – lornetki B-8,
  • 1 – torba medyczna SMW,
  • 2 -  radiostacje R-107M lub R-159

Plutonu inżynieryjno-saperki 
kompania inżynieryjno-saperskia
 83. Samodzielnej Brygady Desantowo-Szturmowej.
Białogard 1988.




Pluton inżynieryjno-saperski składał się z 19 osób:
  • 1 oficera, 
  • 3 sierżantów,
  • 15 starszych szeregowych i szeregowych.
 podzielonych na: dowódcę plutonu i trzy drużyny inżynieryjno-saperskie - po 6 żołnierzy w każdej.

Dowódca plutonu, w stopniu podporucznika (lub porucznika),

  • Uzbrojony był w 5.45mm karabinek AKS-74), 9mm pistolet PM,
  • Wyposażony był w lornetkę B-8 i radiostację R-148.
Dowódca plutonu przemieszcza się w pojeździe trzeciej drużyny.
Zastępcą dowódcy plutony był dowódca 1 drużyny.

W  plutonie inżynieryjno-saperskim zatem mamy:
  • 19 – 5.45mm AKS-74,
  • 1 – PM,
  • 3 – RPG-7D (w czasie "W"),
  • 15 – granatów PG-7W (w czasie "W"),
  • 1 – lornetka B-8,
  • 1 – torba medyczna „SS” (w czasie „W”),
  • 1 – radiostacja R-148,
  • 3 – GAZ-66,
  • 15 wykrywaczy min IMP/IMP-2,
  • 1 komplet nr 77,
  • 3 KR-I,
 i wiele, wiele innego potrzebnego saperskiego szmelcu jak”: piły motorowe, łopaty, łomy, amunicję saperską, lonty, itp.

1. drużyny saperów
plutonuinżynieryjno-saperskiego
kompanii inżynieryjno-saperskiej
83. SamodzielnejBrygady Desantowo-Szturmowej.
Białogard 1988.



  • Dowódca 1. drużyny, był jednocześnie zastępcą dowódcy plutonu, w stopniu starszego sierżanta, uzbrojony w 5.45mm karabinek AKS-74.
  • Starszy saper, w stopniu co najmniej jefrajtra (starszego szeregowego), uzbrojony był w 5.45mm AKS-74.
  • 3 saperów, w stopniu szeregowego, uzbrojeni byli w 5.45mm AKS-74.
  • Kierowca GAZ-66 był jednocześnie celowniczym RPG, w stopniu szeregowego, uzbrojony był w 5.45mm AKS-74, w czasie "W" w kabinie przewoził także RPG-7D i 5 granatów PG-7W.

2 i 3.. drużyny saperów
plutonu inżynieryjno-saperskiego
kompanii inżynieryjno-saperskiej
83. SamodzielnejBrygady Desantowo-Szturmowej.
Białogard 1988.

  • Dowódcy w 2. i 3. drużynie byli w stopniu sierżanta, uzbrojeni byli w 5.45mm karabinek AKS-74.
  • Starszy saper, w stopniu co najmniej jefrajtra (starszego szeregowego), uzbrojony był w 5.45mm AKS-74.
  • 3 saperów, w stopniu szeregowego, uzbrojeni byli w 5.45mm AKS-74.
  • Kierowca GAZ-66 był jednocześnie celowniczym RPG, w stopniu szeregowego, uzbrojony był w 5.45mm AKS-74, w czasie "W" w kabinie przewoził także RPG-7D i 5 granatów PG-7W.

Drużyna inżynieryjno-techniczna
kompanii inżynieryjno-saperskiej  
83. Samodzielnej Brygady Desantowo-Szturmowej.
Białogard 1988.

  •  Dowódca drużyny w stopniu sierżanta,  uzbrojony w 5.45mm karabinek AKS-74.
  •  Starszy mechanik-kierowca PZM-2, w stopniu co najmniej jefrajtra (starszego     szeregowego), uzbrojony był w 5.45mm AKS-74 Kierowca PZM-2.
  •    Mechanik-kierowca, w stopniu szeregowego uzbrojony był w 5.45mm AKS-74. Obsługa koparki łańcuchowej, a także kierowca PZM-2
  •   Starszy saper, operator filtrów, w stopniu co najmniej jefrajtra (starszego szeregowego), uzbrojony w AKS-74, dowódca sekcji filtrów wody TUF-200M,
  •  Saper – operator filtrów, w stopniu szeregowego uzbrojony był w 5.45mm AKS-74. Obsługa filtrów TUF-200M,
  • Starszy elektromechanik, w stopniu co najmniej jefrajtra (starszego szeregowego), uzbrojony w AKS-74 Obsługa agregatu prądotwórczego ESB-1-WO. Agregat z całym osprzętem przewożony jest na przyczepie.
  • Kierowca GAZ-66/celowniczy RPG, w stopniu szeregowca, uzbrojony był w 5.45mm AKS-74, w czasie „W” kabinie przewoził także RPG-7D i 5 granatów PG-7W..GAZ=66 z przyczepą 1-P-05.
  •  Kierowca GAZ-66/celowniczy RPG, w stopniu szeregowca, uzbrojony był w 5.45mm AKS-74, w czasie „W” kabinie przewoził także RPG-7D i 5 granatów PG-7W.
  • Kierowca GAZ-66/celowniczy RPG, w stopniu szeregowca, uzbrojony był w 5.45mm AKS-74, w czasie „W” kabinie przewoził także RPG-7D i 5 granatów PG-7W.

W  drużynie inżynieryjno-technicznej mamy:

  •  9 – 5.45mm karabinków AKS-74,
  • 3 – RPG-7D (w czasie „W”),
  • 15 - granatów PG-7W  (w czasie „W”),
  • 1 – PZM-2,
  • 1 – komplet filtrów do wody TUF-200M,
  • 2 -  pompy WKF-4,
  • 1 – agregat prądotwórczy ESB-1-WO,
  • 1 – przyczepa 1-P-05,
  • gumowe zbiorniki na wodę RWD o pojemności od 12 do 100l
  • 3 – GAZ-66

i wiele, wiele innego barachła

#desantowyBiałogard

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Łopata- przyjaciel żołnierza.

Obraz
  Każdy piechur w Armii Radzieckiej nosi ze sobą małą łopatę. Kiedy otrzymuje rozkaz zatrzymania się, natychmiast kładzie się i zaczyna kopać dziurę w ziemi obok siebie. Za trzy minuty otworzy mały wykop o głębokości 15 centymetrów, w którym może się położyć, aby kule bezpiecznie gwizdały nad jego głową. Ziemia, którą wykopał, tworzy osłonę z przodu i po bokach, tworząc dodatkowe schronienie. (..) W. Suworow „Specnaz” Saperka, saperki, saperką, …to słowo i jego odmiany zna każdy. Ta tzw. „saperka” to tylko potoczna nazwa łopatki piechoty. W Armii radzieckiej oficjalnie nazywa się   MPŁ-50  (z rosj. МПЛ-50, малая пехотная лопата-50) –  mała łopata piechoty . Wynalazł i opatentował ją w roku 1869 duński oficer Mads Linnemann  [1] . Austriacy jako jedni z pierwszych wprowadzili na swoje wyposażenie małą łopatę piechoty w 1870 r., Niemcy wprowadzili łopatę w 1874 r, a Imperium Rosyjskie w 1878 r. [2] Radziecką łopatkę piechoty jaką znają wszyscy interesujący się odt...
Czytaj więcej:

Torba polowa dla sierżantów służby zasadniczej wz 64

Obraz
  Torba polowa dla sierżantów wz.64 , (ros. Полевая сумка для сержантов обр. 1964 ). „Torba polowa dla sierżantów służby zasadniczej i kursantów wojskowych uczelni” tak się ona pierwotnie nazywała, wprowadzona została do wyposażenia Amii Radzieckiej rozkazem Ministra Obrony ZSRR nr 130 z 26. maja 1964 roku . Torba polowa dla sierżantów wz.64 widok z przodu. Jest to jednokomorowa torba wykonana ze brązowej sztucznej i naturalnej skóry, o wymiarach 24x20x6 cm i przeznaczona jest do noszenia przez sierżantów i funkcyjnych służby zasadniczej Sił Zbrojnych ZSRR. Torba polowa dla sierżantów wz.64, widok z tyłu z paskiem. Z „IK” imitacji skóry (ros. Искусственная кожа), czyli z PCV , wykonano przedni i tylny panel, zamkniecie, pasek nośny i pasek zapięcia. Ze skóry naturalnej boki i spód torby, lamówki oraz prosty organizer do ołówków. Torba polowa dla sierzantów wz.64. Widoczny mini organizer na przybory piśmiennicze. Torba polowa dla sierzantów wz.64. Widok z boku. Torba polowa dla...
Czytaj więcej:

Radziecki 82 mm moździerz 2B14 „Taca”

Obraz
  Radziecki 82 mm moździerz 2B14 „Taca” Moździerz do rodzaj broni palnej do strzelania stromotorowego przeznaczy do niszczenia siły żywej i środków ogniowych przeciwnika znajdujących się w terenie otwartym jak i okopach, przeciwległych zboczach, zagłębieniach i wąwozach. Do końca lat 70. dowództwo wojsk lądowych Armii Radzieckiej   nie znalazło miejsca na 82-mm moździerz w stanach kompanii piechoty, wycofano moździerze wz.37 i pochodne. Dopiero z początkiem wojny w Afganistanie stało się jasne, że tylko 82-mm moździerze mogą zapewnić jednostkom piechoty bezpośrednie wsparcie ogniowe i osłonę podczas operacji wojskowych w górzystym terenie. Do tego czasu w Zakładach Budowy Maszyn Gorkiego przeprowadzono pomyślne testy fabryczne nowego 82mm moździerza 2B14. Bojowe moździerz przeszedł w Afganistanie.  W 1983 został przyjęty do uzbrojenia Armii Radzieckiej jako 2Б14 „Поднос” . 2B14 „Taca” ma układ klasycznego moździerza. Składa się z trzech zasadniczych elem...
Czytaj więcej: